Coś mi uciekło.
Od dłuższego czasu szukam rozwiązania wszystkich problemów jakie zdołam wymyślić.
Tworzę sztuczne przeszkody które należy przeskoczyć raz a dobrze. Tylko tyle, że ja się boję.

Czekam na lepsze czasy.
Nie zostawiam obrazków ani literek.
Biorę sobie bardziej do serca niektóre sprawy.
I jestem owcą. Nadmiernie ufną owcą.

-
uczę się
ciągle się uczę
i gubię w tym uczeniu
i tak się angażuję w to uczenie
że studia mi się rozmnażają

i jakoś tak powoli kształtuję

ot
życie
musi się ukształtować w końcu

Jak już doprowadzisz się do stanu beznadziejnego. Takiego, że wydaje ci się że nie umiesz nic i do niczego się nie nadajesz, nie ś.pisz i nie myślisz racjonalnie. Dodatkowo, okaże się że skutki ciągłego stresu zaczynają oddziaływać już nie tylko na umysł ale i ciało
wtedy
znajdź sobie coś
czym możesz się zajmować
co jest proste, nie wymaga dużego wkładu intelektualnego, i co się udaje
co przychodzi ci łatwo
albo prawie łatwo

i zacznij znowu wierzyć w siebie

pomogło

chyba
na razie.


A może wreszcie ostatecznie zniknęły zaprzeszłe problemy i zmartwienia, wreszcie jest teraz i tylko teraz. Nie ma być może więc nie ma permanentnego załamania.

Miewam koszmary senne. Śnią mi się dziwni ludzie, nie ci co powinni. Potem budzi mnie jakiś szmer, trzask albo tupnięcie.
Świadomość uległa rozdwojeniu.
Intensywniej odczuwam więc, podwójnie.
Wiosenne lato, przytłacza. Wszystko dzieje się za szybko. Jestem ciągle w tyle.
Proponujesz medytację, ja proponuję dietę plaż z południa.
To będzie dobre rozwiązanie wszystkich problemów.

Na odcinku Wrocław- Rawicz spię (znowu), nie-spokojnie, nad książką.
Jest niebieska i niebo jest niebieskie.
Zasłony w przedziale są czerwone i nie jest to ani nawiązanie, ani żadna alegoria. Gdyby nie wiosna były by to sceny jak z filmu.

Nie patrzysz na mnie, a mnie się ciągle coś wydaje. Mam więcej urojeń niż statystyczny Amerykanin.
Hipochondria która postepuje, zagnieżdża się i świetnie się czuje w moim mózgu.

Jestem rozkapryszona, marudna i wiecznie spiąca.
Zamknij mnie na tydzień albo porwij gdzieś. Porwij mnie, pozwalam.
Gwarantuję, że bardzo szybko pojawi się u mnie syndrom sztokholmski. To pewne.

Zagwarantuj mi izolację, będę wdzięczna.

siedzę na tarasie
jest spokojnie i cicho
zielono
pachną kwiaty na gruszy
gwiżdżą kosy

sielsko

z lewej strony powoli niebo ciemnieje
słychać mruczenie
całe niebo zamienia się w czarnego kota i niepokojąco mruczy


jakby to była inna planeta
inny świat

uciekłam na chwilę i przesiąkam przez skórę
spokojem
spokoju mi trzeba

a potem znowu od nowa i wciąż
ale dobrze
zbieram siły

[link]

Bardzo się zrobiło tęskno, ponownie. Zima tak działa. Ochładza relacje i zwiększa odległości.

Bardzo zimno, bardzo brzydko.

Nie mam nic do powiedzenia.

Mam dziwne przemyślenia i to nie jest dobre. To jest złe.

Wyłączę swój umysł, mózg czy cokolwiek to będzie- cel jest jeden, jasny wręcz idealnie klarowny.